Profil

„…Dzis możemy zrozumieć przeszłość jedynie przez jej manifestację we współczesności..."
Peter Eisenman

„To nieważne czy projektowana budowla będzie nowoczesna czy stylizowana na zabytek. Ważne by sprawiała wrażenie, że stoi w tym miejscu od zawsze.”
Renzo Piano

Bulanda, Mucha Architekci

Dwudziestolecie działalności naszej pracowni to naturalny i dobry okres na podsumowanie dokonań, chwilę refleksji nad tym, co było dobre i wartościowe, a co się nie udało. To także pretekst do olbrzymiej pracy porządkującej i systematyzującej te wszystkie lata, godziny spędzone w archiwach, na serwerach i odgrzebywania z pamięci często niepozornych szczegółów, które składają się na obraz naszej działalności. Bez wyraźnego impulsu jakim jest publikacja, praca ta nigdy nie zostałaby wykonana. Stąd pomysł na książkę i wystawę – zamykające i podsumowujące pierwszy etap naszej działalności oraz rozpoczęcie nowego.

Nasz projekt gorąco wspierał Stefan Kuryłowicz. „(…) Jeśli nie teraz to kiedy?” – pytał retorycznie. „Nigdy nie ma czasu, pamięć zawodzi, archiwa niszczeją…”.

Nikt nie mógł przypuszczać, że Stefana z nami nie będzie w dniu prezentacji książki. Dziękujemy Ci „Funiu” za tę, jak zawsze cenną, inspirację. Szkoda, że nie usłyszymy Twojej krytycznej, ale przyjacielskiej i rzetelnej, oceny naszej pracy.

Nasze życie zawodowe jest wpisane w transformację zawodu Architekta w Polsce.

Jako przedstawiciele pokolenia rozpoczynającego pracę w okresie przełomu staliśmy się, w dużej mierze, beneficjentami otwarcia zawodu i przywrócenia mu przerwanej przez lata PRL-u pozycji. Mieliśmy poczucie uczestniczenia w czymś przełomowym, niezależnie od indywidualnego wymiaru zawodowego. Ten nastrój był zresztą wszechobecny w wielu innych dziedzinach życia. Szkoda, że tak szybko skończył się w wymiarze społecznym.

Te pionierskie początki w małym garażu na Żoliborzu będziemy zawsze mile wspominać. Wtedy powstały pierwsze projekty, konkursy, mozolnie zaczęła się krystalizować filozofia projektowa oraz struktury organizacyjne firmy.

Był to, co dziś jest trudne do wyobrażenia, czas przed-komputerowy, czas pracy ołówkiem, kredką, rapidografem, zapachu kalki, pierwszych fascynacji kserografem i faksem. Niewiarygodnie jak przez ten czas zmienił się warsztat architekta i standardy pracy. Pracownia architekta jest dziś zupełnie innym miejscem, inaczej pachnie, wygląda. Dalej jednak rysunek, myślenie kreską oraz konkurs jako forma wypowiedzi i zdobywania zleceń to podstawa naszej działalności. Staramy się nie ulegać fascynacji technologicznej, redukując ją do niezbędnego minimum, uważając, że architektura powstaje w głowie i niesie głębszy przekaz, niż fajerwerki wizualizacji, pokazujące w większości oszałamiające możliwości komputerowe przy całkowitym braku głębszych treści.

Jesteśmy, jak ktoś powiedział, „zwierzętami konkursowymi”, bez konkursów nie potrafimy żyć, a praca nad nimi jest, sama w sobie, przyjemnością, wyzwalającą potrzebną dawkę adrenaliny. Uważamy, że niezależnie od ostatecznych rozstrzygnięć każdy konkurs to nowe bezcenne doświadczenie, konieczność intelektualnego wysiłku, a także pouczająca konfrontacja ze sposobem myślenia konkurentów. Każda nieprzespana noc konkursowa, z perspektywy czasu tworzy wspomnienia. Z perspektywy dwudziestu lat liczba ponad stu konkursów, w które się zaangażowaliśmy jest szokująca. Nasze najlepsze realizacje są wynikiem wygranych konkursów. A te wygrane i niezrealizowane przyczyniły się do uzyskania innych ważnych kontraktów.

Kolejne żoliborskie siedziby na ulicach Tucholskiej i Mickiewicza, towarzyszyły nam przez kolejne lata rozwoju pracowni. Kształtowały wizerunek BIM. Były zawsze blisko domu, a w zasadzie, były naszym drugim domem. Przewinęła się przez nie rzesza studentów, młodych architektów, współpracowników. Wielu z nich funkcjonuje dziś samodzielnie na rynku. To też powód do satysfakcji. Doświadczenia zdobyte w naszej pracowni są przez nich wykorzystywane w paru, głównie warszawskich, pracowniach.

Ale tak w zasadzie to nic w naszej pracy i podejściu do zawodu się nie zmienia. Dalej sami projektujemy, rysujemy detale, nocami siedzimy nad konkursami, a na ostatnią chwilę kleimy plansze i na sygnale zawozimy je do organizatora. Tylko miarą upływającego czasu jest powiększająca się różnica wieku między nami a naszymi pracownikami. Kiedyś byli to bez mała rówieśnicy, dziś rówieśnicy naszych dzieci, ale może w tym jest sposób na pozostanie wiecznie młodymi duchem architektami

Bulanda, Mucha architects

The twentieth anniversary of our studio’s work is a natural and appropriate time for summarizing our achievements, and for a moment of reflection on what was good and valuable, and what did not work. It is also an excuse for the toilsome labour of ordering and consolidating all these years, the hours spent in archives and on servers, and recollecting all the often inconspicuous details that make up the picture of our work. Without a clear impulse in the form of the publication, this work would have never been performed. Hence the idea for the book and exhibition – closing and summarizing the first phase of our business and starting a new one.

Our project was strongly supported by Stefan Kuryłowicz. “(...) If not now, then when?” – he asked rhetorically. “There is never enough time, memory fails, the archives decay...” Nobody could have suspected that Stefan will not be with us on the day of the book’s launch. Thank you “Funio” for this valuable as always inspiration. It is a real shame that we will no longer hear your critical, but friendly and reliable, assessment of our work.

Our professional life is inscribed in the transformation of the profession of architect in Poland.

As representatives of the generation that started their work at the time of the political transformation, to a large extent we have become the beneficiaries of the opening up of the profession and the restoration of its position, which had been interrupted during the years of People’s Republic of Poland. We had a sense of participating in something groundbreaking, regardless of the individual dimension of our work. The mood was also ubiquitous in many other areas of life. It is only unfortunate that in the social dimension this all ended so quickly.

We will always recall with a pleasure our pioneering beginnings in a small garage in Żoliborz. This was the time when we created the first projects and competitions, and when the design philosophy and organizational structure of the company laboriously began to crystallize.

Unfathomable as it may seem today, it was the pre-computer time, a time of work with a pencil, crayon, technical pen, of the smell of carbon paper, and of the first fascination with xerox and fax. It’s incredible how the workshop of the architect and labour standards have changed since that time. The architect’s studio today is a completely different place – it smells and looks different. Yet, all the while, drawing, thinking of the line, the competition as a means of expression and the acquisition of jobs are the foundation of our profession. We try not to submit to a fascination with technology, reducing it to an absolute minimum. We believe that architecture is formed in the head and carries a deeper message than the fireworks of visualization which show only stunning computer capabilities with absolutely no deeper content.

We are, as someone said, “competition animals”; without competitions we cannot live, and work on them is in itself a pleasure that releases a needed dose of adrenaline. We believe that, regardless of the final outcome, each contest is a new and invaluable experience, a need for intellectual effort, and an instructive way of confrontation with the thinking of the competitors. Every sleepless night resulting from a contest creates memories. In the perspective of twenty years, the over one hundred competitions that we were engaged in may seem like a shocking number. Our best projects are the result of won competitions. But, also those won but not realized contributed to obtaining other major contracts.

The offices on Tucholska St and Mickiewicza St accompanied us for the next years of the studio’s development. They shaped the image of B&M. They were always close to home, or in fact, they were our second homes. They were the place of work for a multitude of students, young architects and colleagues. Today, many of them operate independently on the market. This is another reason for satisfaction. The experience gained in our studio is used by them in other studios, mainly in Warsaw. But basically nothing has changed in our work and approach to the profession. Still we design, draw the details, spend nights working on competitions, and, at the last minute, glue the boards and drive with sirens blaring to hand them in to the organizers. The only measure of the passage of time is the widening age gap between us and our employees. Once they were mostly our peers, now they are the peers of our children, but maybe this is the way to remain eternally youthful architects.

Functioning for a few years now, the company’s first own headquarters in Old Bielany is a place where we like to work and enjoy the original architecture we create, in the intimate atmosphere of our garden. Here and now it is time for the next twenty years of our work; further contests, projects and new challenges, while architecture still pleases us and delivers satisfaction.